Benim için ilk mesajdan önce bir şeylerin yazılı durması rahatlatıcı. En azından üslup belli oluyor. Kendimi överek anlatmak bana yakışmıyor. Daha çok nasıl konuştuğumu söylemek istiyorum. Okuyan kişi buradan bir hikaye değil, duruş beklesin.

Benim duruşum sakin taraf. Gürültülü, ısrarcı üslup uzak durduğum bir şey. Benim açımdan önemli olan karşılıklı ritim. Uymuyorsa zorlamam. Karşılıklı saygı duruyorsa gerisi kolay. Durmuyorsa zaten bir şey çıkmıyor.

Anlattığım şey aslında karmaşık değil.

Kimim diye sorulursa

Biraz mesafeli durabilirim ilk başta. Isınınca daha rahat konuşurum. Kendimden bahsederken ölçüyü kaçırmamaya çalışırım. Fazlası reklam gibi duruyor. Ben daha çok o anki hali konuşmayı tercih ederim. Ezber cümleler yoruluyor.

Bazı günler daha konuşkan olurum. Bazı günler kısa yazarım. İnsan hali. Beni tanımak isteyenlere şunu söyleyebilirim: acele etmeden ilerlemek bana daha uygun.

İlk mesajınızda altındağ escort diye denk geldiyseniz karşınızda ezber bir metin değil, kendi anlatımımı göreceksiniz. Yüksek ses, ısrar, küçümseme… Bunlar bende kapıyı kapatır.

Bu kısmı uzatmaya gerek yok.

Yazının bir reklam metni gibi durmasını istemiyorum. En iyisiyim, kaçırmayın, unutulmaz gibi cümleler bana yabancı. Daha çok kendi duruşumu anlatmak istiyorum. Okuyan kişi buradan bir katalog değil, bir üslup görsün. Gerisi mesajlaşırken ortaya çıkar. Buranın işi ikna etmek değil, tanıtmak da değil; durduğum yeri göstermek.

İlk mesaj

Cevap gecikince kırılma bana uzak. Herkesin bir temposu var. İlk mesajın kısa ve net olması bana iyi geliyor. Karşılıklı sorular zaten sonra gelir. Israr eden mesajlar kapıyı kapatır. Bir kere söylemek yeter.

Ben genellikle yazışarak başlarım. Sesli konuşma sonra, karşılıklı olursa. Yazım bozukluğu takıntım yok. Üslup daha çok işime yarar.

Bana özel hayatımı sorguya çeker gibi yazmayın. Sınır var. Sorulardan çekinmeyin. Ben de anlamadığım şeyi sormayı tercih ederim.

Beni tanımak isteyenlere şunu söyleyebilirim: abartılı beklenti cümleleri kurmuyorum. Ne konuşulursa o. Sürpriz plan, belirsiz vaat, dolambaçlı tarif bana göre değil. Net bir çerçeve, sakin bir üslup ve karşılıklı onay. Bu üçü duruyorsa gerisi zaten kolay. Durmuyorsa da zorlamam.

Beklentiyi baştan konuşmak

İlk seferde her şeyi çözmeye çalışmayın. Tanışma da bir süreç. Karşımdakinin de bir hayatı olduğunu unutmam. Aynı şeyi beklerim. Gizlilik iki tarafın da işi. Tek taraflı olmaz.

Bazen basit şeyler daha iyi işliyor.

Aceleye getirilmiş kararlar çoğu zaman ters gidiyor. Bir nefes almak iyi. Karşımdakinin de bir hayatı olduğunu unutmam. Aynı şeyi beklerim. Karşılıklı mahremiyet varsa gerisi konuşulur. Yoksa zaten yürümez.

Bazen sessiz kalmayı da bilirim. Her boşluğu doldurmak zorunda değilim. Konuşma bazen kısa kesilir, bu kabalık olmak zorunda değil. Tempo uyumu varsa zaten anlaşılır. Uymuyorsa da kimseyi oyalamanın anlamı yok. Açık konuşmak, en azından benim açımdan, herkesi rahatlatıyor.

Karşılıklı onay yoksa bir şey olmaz. Bu kadar basit. Benim açımdan sakin bir plan daha iyi. Koşturmaca, baskı uzak.

Gizlilik

Güven kırılınca toparlamak zor. O yüzden baştan özenliyim. Benim özel alanım var. Karşımdakinin de olmalı. Fotoğraf, yazışma, isim… Bunlar rastgele dolaşmamalı. Dikkat ederim.

Başkasının hayatını sorguya çekmek bana iyi gelmiyor. Aynı şeyi beklerim. Benim özel alanım var. Karşımdakinin de olmalı.

Karşılıklı ritim bence çoğu detaydan önemli. Bir taraf çok acele, diğer taraf sakinse gerilim çıkıyor. Ben genellikle sakin başlarım. Isınmak zaman ister. Samimiyet hemen gelmez, bu normal. Sabırsız üslup beni yoruyor. Biraz nefes bırakınca daha düzgün ilerliyor her şey.

Yüksek ses, ısrar, küçümseme… Bunlar bende kapıyı kapatır. Neşeli olmak ayrı, evcilik oynamak ayrı. Ölçü önemli.

Ne rahatlatır beni

Nasıl bir iletişimden hoşlanıyorum derseniz: sakin, düzgün, acele etmeyen. Tempo uyumu bence çoğu şeyden önemli. Uymuyorsa zorlamam. Kısa cümleler bazen daha dürüst oluyor. Ben de öyle yazarım.

Emoji yağmuruna gerek yok. Düzgün bir merhaba yeter. Sorulardan çekinmeyin. Ben de anlamadığım şeyi sormayı tercih ederim.

Abartılı beklenti cümleleri kurmuyorum. Ne konuşulursa o. Bazı günler daha konuşkan olurum. Bazı günler kısa yazarım. İnsan hali.

Doğrusu fazla düşünülmüş cümleler yorucu olabiliyor.

Benim hoşuma giden üslup, karşımdakini sıkıştırmayan üslup. Ben genellikle sakin başlarım. Isınmak doğal olsun.

Burada bırakayım

İlk başta her şeyi yazmak zorunda değilsiniz. Önemli olanlar yeter. Karşılıklı onay yoksa bir şey olmaz. Bu kadar basit.

Bu kadar. Sakin, net ve ölçülü durmayı tercih ettiğimi sanırım anlamışsınızdır. Biraz mesafeli durabilirim ilk başta. Isınınca daha rahat konuşurum.

İlk mesajda roman yazmanıza gerek yok. Kısa, düzgün, ne istediğinizi söyleyen bir cümle yeterli. Sorulacak bir şey varsa sorun. Ben de anlamadığım yerde sorarım. Test eden, küçümseyen, emir veren üslup hoşuma gitmez. Normal insan gibi yazmak bence en doğrusu. Gerisi zaten karşılıklı ilerler. Kaba, emir veren cümleler hoşuma gitmez. Normal insan gibi yazın yeter.

Bazı yazılar her cümlede aynı şeyi tekrar ediyor. Ben onu yapmak istemiyorum. Bir fikri bir kere düzgün söylemek bana yetiyor. Fazlası hem beni yoruyor hem okuyanı. Günlük dilde, kısa ve uzun cümleleri karıştırarak yazmak daha doğal duruyor. Her paragrafın sonunda bir sonuç cümlesi kurmak zorunda da değilim. Sorulardan çekinmeyin. Ben de anlamadığım şeyi sormayı tercih ederim.

İletişimde tempo benim için ciddi bir konu. Acele cevap, ısrar, üst üste mesaj... bunlar beni uzaklaştırıyor. Karşılıklı bir nefes bırakmak, bana göre daha insani. Yoğunluk olabiliyor, herkesin hayatı var. Bunu baştan kabul edenle ilerlemek daha rahat oluyor. Küçük bir kibarlık çoğu kapıyı açıyor. Çift anlamlı, dolambaçlı mesajlar zaman kaybettiriyor. Düz cümle daha iyi.